شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به تجلی زندگی و مرگ می‌پردازد. او به خوابیده‌ها در زیر خاک و کسانی که در زمین پنهان هستند اشاره می‌کند. همچنین با نگاهی به بی‌پایانی و عدم، به یاد افرادی می‌افتد که نیامده و رفته‌اند. این اشعار حس غم و تفکر درباره زندگی و سرنوشت انسان‌ها را منتقل می‌کند.
بر بستر خاک خفتگان میبینمدر زیر زمین نهفتگان میبینم
هوش مصنوعی: در خوابگاه خاک، افرادی که در زیر زمین دفن شدهاند را مشاهده میکنم.
چندان که به صحرای عدم مینگرمناآمدگان و رفتگان میبینم
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر به دنیای عدم و نیستی نگاه میکنم، کسانی که هرگز نیامدهاند و افرادی که رفته‌اند را در ذهنم تصور میکنم.