شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به اهل قبور اشاره می‌کند و از حالتی صحبت می‌کند که آن‌ها به خاک و غبار تبدیل شده‌اند. هر ذره‌ای از آن‌ها جدا شده و فرار کرده است. شاعر به این نکته می‌پردازد که این چه مکان عجیبی است که از روز شمار بیخبر و بی‌خود شده‌اند. در واقع، او به حالت غفلت و عدم آگاهی مردگان اشاره دارد.
ای اهل قبور! خاک گشتید و غبارهر ذرّه ز هر ذرّه گرفتید فرار
هوش مصنوعی: ای کسانی که در قبور آرمیدید! شما به خاک تبدیل شدید و غبار هر ذره از زمین را به دوش کشیدید و از آن فرار کردید.
این خود چه سرای است که تا روز شماربی خود شده‌اید و بیخبر از همه کار
هوش مصنوعی: این مکان چهقدر عجیبی است که شما روزها را بدون هیچ خبری از اطرافتان سپری کردهاید و از همه چیز غافل شده‌اید.