شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساس عمیق و اندوه شاعر است. او از زیبایی معشوقش میگوید که او را به گریه میاندازد. عطر و طعم محبت او برایش شیرین است، اما یادآوری لحظاتی که با او داشته، باعث اشک ریختن او میشود. در نهایت، یادآوری خاکی که روزی تحت قدم او بوده هم بر غم او میافزاید.
میگریم ازان مهوشم و میگریمشکّر چو لبش میچشم و میگریم
هوش مصنوعی: از زیبایی معشوق میگریم و وقتی که لبانش را میچشم، از طعم شیرینش نیز اشک در چشمانم جاری میشود.
خاکی که بدو رسید روزی قدمشدر دیدهٔ خود میکشم و میگریم
هوش مصنوعی: زمانی که به خاکی نزدیک میشوم، روزی به یاد او اشک از چشمانم میریزد و او را در ذهنم زنده میکنم.