شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و دلبستگی خود به معشوق اشاره می‌کند. او از دلخوشی‌هایی که در طول عمرش به یاد او بوده، صحبت می‌کند و حالا با غم و اندوه می‌بیند که معشوق درون خاک خوابیده است. شاعر به این حقیقت پی می‌برد که نمی‌دانست این چنین معشوقش را در این حالت خواهد دید.
گفتم همه عمر نازنینت بینمامروز چه گونه در زمینت بینم
هوش مصنوعی: گفتم که در تمام عمرم تو را ببینم، اما امروز چگونه میتوانم تو را در این دنیا ببینم؟
ای در دل خاک خفته خون کرده دلمکی دانستم که این چنینت بینم
هوش مصنوعی: ای کسی که در دل خاک خوابیدهای، دلم برای تو بسیار غمگین است. نمیدانستم که چنین احساسی نسبت به تو خواهم داشت!