تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۲

گل بیرخ گلرنگ تو خاریست مراچشم از غم تو چو چشمه ساریست مرا
بیروی تو ای روی به خاک آوردهآشفته دلی و روزگاریست مرا