شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و لطافت فردی اشاره میکند که زمانی در اوج زیبایی و شادابی بوده و با ناز و زیورهای مختلف زینت مییافته، اما اکنون به خاک سپرده شده و در کفن قرار دارد. این شعر بیانکننده گذر زمان و تغییر شرایط زندگی است.
ای آن که به گِل، گُل چمن پوشیدیدر زیر زمین مشک ختن پوشیدی
هوش مصنوعی: ای آن کسی که در دنیای سخت و دشوار، زیباییها و لطافتهای دلنشینی را پنهان کردهای و در عین حال، در عمق زمین راز و رمزهایی از خوشبوترین زهرهها را نهفته داری.
دی از سر ناز پیرهن پوشیدیو امروز به خاک در، کفن پوشیدی
هوش مصنوعی: در روزهای گذشته با ناز و زیبایی لباس زیبایی به تن کردی، اما حالا به وضعیتی رسیدی که به خاک میروی و دیگر لباس زیبا به تن نداری.