شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود سخن میگوید و به زیبایی زلف معشوق اشاره میکند که همچون سمنت بر او میریزد. او به 32 سال عمر خود اشاره کرده و از معشوق میخواهد که به حال او نگاهی بیندازد، زیرا این سالها مانند چیزهایی از دهان او ریخته میشود.
دردا که بر چون سمنت میریزدزلف سیه پرشکنت میریزد
هوش مصنوعی: افسوس که بر سرم، زلف سیاه و زیبا از روی درد و اندوه میریزد.
ای سی و دو سالهٔ من آخر بنگرکان سی و دو دُر از دهنت میریزد
هوش مصنوعی: ای کسی که 32 سال داری، نگاه کن که چطور 32 گوهر از زبانت جاری میشود.