شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر دربارهی احساس غم و اندوه شاعر است. او به دل پاک خود اشاره میکند و از درد و ضیاع سهم خود میگوید. شاعر از گل میخواهد که به خاک او نمیخندد و همچنین از ابرها میخواهد که بر سر خاک او ببارند، که نشاندهندهٔ افسردگی و اندوه عمیق اوست.
جانا رفتم بر دل پاکم بگریبر جای سیاه سهمناکم بگری
هوش مصنوعی: ای جانا، من به دل پاکم رفتهام، بر آنچه که از غم و درد در دل دارم، به شدت گریه کن تا سیاهی و شقیّت سهم من را بزداید.
ای گل! چو شدم به خاک، تو نیز مخندوی ابر بسی بر سر خاکم بگری
هوش مصنوعی: ای گل! وقتی که به زمین افتادم، تو هم خنده نکن. زیرا ابرهای زیادی بر روی خاک من خواهند بارید.