شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عمق درد و رنج خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که غم و افسردگی‌اش هر لحظه بیشتر می‌شود و مانند دریا از چشمانش می‌ریزد. همچنین، وقتی روزی از خاک بدنش کوزه‌ای بسازند، اگر در آن کوزه آب بریزند، به جای آب، خون خواهد بود که نمایانگر عمق جراحات روحی اوست.
خون دل من که هر دم افزون گردددریا دریا ز دیده بیرون گردد
هوش مصنوعی: دل من پر از غم و اندوه است و این درد با هر لحظه بیشتر می‌شود، چنانکه اشکهایم مانند دریا از چشمانم ریخته میشوند.
وانگه که ز خاکِ تنِ من کوزه کنندگر آب در آن کوزه کنی خون گردد
هوش مصنوعی: زمانی که از خاک بدن من کوزه‌ای بسازند، اگر در آن کوزه آب بریزید، آن آب به خون تبدیل خواهد شد.