شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق غم و اندوه شاعر است. او تصریح می‌کند که هر شب دلش به خاطر غم می‌سوزد و در طول روز نیز آبی بر صورتش جاری نمی‌شود. شاعر از عدم آرامش و خوشی در زندگی‌اش صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که در طول عمرش هیچ لذتی (مانند نوشیدن آب خوش) را تجربه نکرده و فقط با گریه و اندوه سر کرده است.
شب نیست که خون از دل غمناک نریختروزی نه که آب روی من پاک نریخت
هوش مصنوعی: در هر شبی، دل غمگین من گریه کرده و خون باریده است و در هیچ روزی هم آبروی من حفظ نشده است.
یک شربت آب خوش نخوردم همه عمرتا باز ز راه دیده بر خاک نریخت
هوش مصنوعی: من تمام عمرم هیچ شربت آب خوشمزهای نخوردم، تا اینکه ناگهان از شدت درد و غم، اشکهایم بر خاک ریخت.