شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به شناخت واقعی و عاطفی نسبت به خود اشاره می‌کند. او در دل خود آگاهی از عمق وجود خویش را می‌طلبد و به زندگی شاد و خوشی خود افتخار می‌کند. همچنین آرزو می‌کند که اگر دلش از تشنگی عشق سیراب نمی‌شود، چشمی داشته باشد که به خاطر عشق و احساساتش اشک بریزد.
گر دل بشناختی که من کیستمیسبحان اللّه چگونه خوش زیستمی
هوش مصنوعی: اگر قلبت میدانست که من چه کسی هستم، چه شگفتانگیز است که چگونه با شادمانی زندگی میکنم.
ای کاش که گر تشنگی دل ننشستچشمی بودی که سیر بگریستمی
هوش مصنوعی: ای کاش که اگر دلم اینقدر تشنه نمیشد، چشمی داشتم که از شدت احساساتم پرآب میشد و اشک میریخت.