شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این اشعار احساس عمیق ناامیدی و رنج را بیان می‌کنند. شاعر به دل و دیده‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند هر لحظه درونش را به درد و خون آغشته کند. همچنین اشاره می‌کند که با وجود غم و گریه‌ها، نمی‌تواند آنها را از دلش خارج کند. به نوعی، این عبارات نشان‌دهنده‌ی ناتوانی در رهایی از دردها و غم‌هاست.
ای دل هر دم دست به خون نتوان بردور دل بردی ز غم کنون نتوان برد
هوش مصنوعی: ای دل، هر لحظه نمیتوانی دست به خون بزنید و اگر هم دل را از غم بردی، اکنون دیگر نمیتوانی آن را به دست بیاوری.
وی دیده تو کم گری که چندینی آبدر هیچ زمین به پل برون نتوان برد
هوش مصنوعی: چشمت را کم بکن، زیرا با این مقدار اشک نمیتوانی چیزی را به بیرون منتقل کنی.