شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر احساس عمیق اندوه و غم ناشی از فقدان محبوبش را بیان می‌کند. او می‌گوید که غم محبوب، وجود او را مانند مویی در بدنش در بر گرفته و به خاطر شدت غم و خواری، به خاک در کوی محبوب نزدیک است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرگز نمی‌تواند از چشمانش اشک بریزد، زیرا این اشک‌ها به شدت بر چهره‌اش تأثیر گذاشته‌اند.
جانا!غم تو با تن چون مویم داشتوز بس خواری چو خاک در کویم داشت
هوش مصنوعی: عزیزم! غم تو باعث شده که تنم مانند مویی باشد و از شدت ناراحتی به اندازه خاک در زمین حقیر و بیارزش احساس میکنم.
من نیز به چشم بر نیایم هرگزچشمم ز سرشک دست بر رویم داشت
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم خودم را از دیدهها پنهان کنم، چون اشکهای من دائماً از چشمانم سرازیر هستند.