تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۵

روزی که دل شکسته پیش تو کشمبر گلگونش نشسته پیش تو کشم
چون بر گلگون سوار شد یعنی اشکپیش آی که تنگ بسته پیش تو کشم