شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از عشق و محبت خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که از حسادت به معشوق، پیراهنش را از کاغذ می‌سازد تا هیچ چیز نتواند او را احاطه کند. همچنین، با وجود این که کنار او اشک‌هایش همچون دریا است، اما در عشق او احساس تردید و بی‌ثباتی ندارد.
از رشک تو، کاغذین کنم پیراهنتا سایهٔ تو نگرددت پیرامن
هوش مصنوعی: از حسد تو، لباس خود را کاغذی میسازم تا سایهات به دور من نگردد و پیرامون من بماند.
هر چند کنار من چو دریاست ز اشکدر شیوهٔ عشق تو، نیم تردامن
هوش مصنوعی: هر چند که در کنار من مانند دریا اشک ریختهاست، اما هنوز در مسیر عشق تو لحظهای تردید ندارم.