شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساساتی اشاره می‌کند که قبل از دیدار معشوق، دلش مملو از خیال و تصورات بوده است. او فکر می‌کرده که رازهای زیادی از معشوق را می‌داند، اما پس از دیدار، تمام نگرانی‌ها و مشکلاتش مجدد به او بازگشته و به نوعی احساس محصور بودن می‌کند. به عبارت دیگر، انتظارش با واقعیت متفاوت بوده و او را در دست و دیوار معضلات زندگی محصور کرده است.
زین پیش دلم بستهٔ پندار آمدپنداشت که فتوی دِه اسرار آمد
هوش مصنوعی: از این پس، دل من به خیالها و تفکرات خود مشغول شده و گمان می‌کند که حکم و راهحلی برای اسرار را به دست آورده است.
و امروز که دیدهای بدیدار آمدکارم همه پشتِ دست و دیوار آمد
هوش مصنوعی: امروز که دیدگانی به ملاقات آمدهاند، همه کارهایم به سختی و در پس دست و دیوار افتاده است.