تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۰

چندان که دل من به سفر بیش دَرَستره نیست، چو او به جوهر خویش دَرَست
بس وادی سخت و بس ره صعب که ماکردیم ز پس هنوز و ره پیش دَرَست