شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر نشان می‌دهد که گاهی احساس کمال و روشنی بیشتری از خورشید دارد و در مواقعی دیگر، خود را مانند ذره‌ای کوچک و ناچیز حس می‌کند. همچنین، وقتی به استغناء و بی‌نیازی خداوند نگاه می‌کند، نگرانی دارد که ممکن است امیدش قطع شود. به طور کلی، شاعر تقابل میان احساس کمال و ضعف را بیان می‌کند و نگرانی از دست دادن امید را به تصویر می‌کشد.
گاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدم
هوش مصنوعی: گاهی در اوج کمال به حدی میرسم که از خورشید هم بالاتر هستم، و گاهی در شرایطی به سر میبرم که مانند ذره‌ای جاویدان و کوچک، حقیقت من به چشم میآید.
هرگه که به استغناء او مینگرمبیم است که منقطع شود امیدم
هوش مصنوعی: هر بار که به بی‌نیازی و کمال او نگاه میکنم، نگرانم که امیدم به او قطع شود.