شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان حالاتی می‌پردازد که انسان در برابر عشق و اندوه قرار می‌گیرد. شاعر از کسی می‌خواهد که به دنبال اندوه نرود و به جای آن، به شیوه و خصوصیات عاشقان بپردازد. او اشاره می‌کند که در جایی که همه چیز بی‌ارزش است، یک ذره از ارزش‌ها نمی‌تواند با صد کوه برابر شود، یعنی ارزش‌ها در عشق و دل‌باختگی فراتر از دنیای مادی هستند.
که گفت ترا که راه اندوهش گیریا شیوهٔ عاشقان انبوهش گیر
هوش مصنوعی: این جوانی که با درد و اندوه مواجه شده، از کسی میپرسد که چگونه باید به این احساسات غمانگیز نزدیک شود یا به جای آن، مانند عاشقان دیگر که با عشق و شوق زندگی میکنند، رفتار کند و از شور و اشتیاق بهرهگیرد.
آنجا که درو هزار عالم هیچ استیک ذره کجا رسد تو صد کوهش گیر
هوش مصنوعی: در جایی که هزاران عالم وجود ندارد، یک ذره نمی‌تواند به آنجا برسد، حتی اگر تو صد کوه را در اختیار داشته باشی.