شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعری از حالتی ترس و ناامیدی صحبت می‌کند، اما به خاطر داشتن امیدی چون یاری، توانسته است در این شرایط ادامه دهد. او به این نکته اشاره می‌کند که هر چه بیشتر دچار فرو رفتن در مشکلات شود، یاری او بالاتر و الهام‌بخش‌تر می‌شود و او تلاش می‌کند تا به هدفی بلند نائل آید.
در عالم خوف روزگاری دارمزیرا که امید چون تو یاری دارم
هوش مصنوعی: من در این دنیا روزهایی پر از ترس و ناامنی دارم، چون امیدی دارم که به اندازه تو در کنارم نیست.
چون من هر دم فرو ترم تو برترتادر تو رسم درازکاری دارم
هوش مصنوعی: هر لحظه که من به سمت پایین میروم، تو بالاتر میروی؛ بنابراین، من برای رسیدن به تو تلاش بیشتری دارم.