شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شعر، شاعر به احساساتی عمیق و خاص اشاره می‌کند که با حضور یا غیبت شخص مورد علاقه‌اش تجربه می‌شود. او می‌گوید که بدون چهره آن فرد، نمی‌توان چیزی را دید و احساس کرد و حالتی عجیبی است که حتی در کنار او، نمی‌توان دیگران یا خود را مشاهده کرد. به عبارتی، حضور آن فرد تمام توجه و احساسات شاعر را به خود جلب کرده است.
بی چهرهٔ تو در نظری نتوان دیدبی سایهٔ تو در گذری نتوان دید
هوش مصنوعی: بدون حضور تو نمی‌توان در یک نگاه چیزی را مشاهده کرد و بدون سایهات در یک مسیر نمی‌توان به راه رفتن ادامه داد.
حالی است عجب که با تو یک لحظه بداننه با خود و نه با دگری نتوان دید
هوش مصنوعی: حالتی عجیب است که در کنار تو حتی یک لحظه نمیتوانم به خودم یا کسی دیگر توجه کنم.