شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حالت‌های مختلف خود در عشق اشاره می‌کند. گاهی در حالت سجود و خضوع در برابر معشوقش قرار دارد و گاهی به شدت شوق و اشتیاق، مانند چوبی که در آتش می‌سوزد. او از سرمستی ناشی از عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دیگر امیدی به هشیاری ندارد، زیرا این عشق او را تماما در خود غرق کرده است.
گه پیش در تو در سجود آمدهامگه بر سر آتشت چو عود آمدهام
هوش مصنوعی: گاه در برابر تو به خاک افتادهام و گاه مانند چوبی که بر آتش می‌سوزد، گرفتار حرارت عشق تو شدهام.
مستی مرا امید هشیاری نیستکز عشق تو مست در وجود آمدهام
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو آنقدر مست شدهام که دیگر امیدی به هشیاری و sobriety ندارم.