تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۵

شوقی که مرا در طلب روی تو خاستگر برگویم به صد زبان ناید راست
گر بنشینی تا به قیامت برِ منسیرت نتوان دید به چشمی که مراست