شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و longing خود صحبت میکند. او با قلبی پر از نیاز و آرزو به سوی محبوبش میآید، حتی اگر محبوب او را دور کند. هرچه بیشتر از او فاصله بگیرد، شاعر با اشتیاق بیشتری به نزد او باز میگردد.
جانا ز ره دراز میآیم منبا سینهٔ پر نیاز میآیم من
هوش مصنوعی: عزیزم، از راهی طولانی میآیم و با دل پر از نیاز و آرزوهای فراوان به سراغت میآیم.
چندان که مرا ز پیش خود میرانیپیش تو به دیده باز میآیم من
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر مرا از خود دور کنی، به همان اندازه خود را بیشتر در برابر چشمانت حاضر میبینم.