شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و شگفتی عشق خود اشاره می‌کند. او از گذر کردن در کوی معشوق و تماشای او شگفت‌زده است. همچنین، اگر عشق و یاد معشوق، زهره و نوری است که بر دل او می‌تابد، این هم آتشی است که او را رها نمی‌کند و این خود یک شگفتی دیگر است. در کل، شاعر از احساسات عمیق و عاشقانه‌اش به گونه‌ای شگفت‌انگیز سخن می‌گوید.
در کوی تو چون میگذرم، اینت عجب!وز سوی تو چون مینگرم، اینت عجب!
هوش مصنوعی: وقتی از کوچهات عبور میکنم، شگفت‌زده میشوم! و وقتی به سمت تو نگاه میکنم، باز هم شگفت‌زده میشوم!
گر زهرهٔ آن بود که یاد تو کنمگر بر نپرد دل از برم، اینت عجب!
هوش مصنوعی: اگر دل من طاقت یاد تو را داشته باشد، شگفت‌زده میشوم که چگونه میتواند به تو فکر کند و از تو دور نباشد!