شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر به اشاره به اهمیت و ارزش جان انسان‌ها دارد و به گذرای زندگی اشاره می‌کند. شاعر به تناقض بین زندگی (جان) و مرگ (خاک و خون) تاکید می‌کند و بیان می‌دارد که در نهایت همه به خاک خواهند رفت و زاری و حسرت در این روند وجود دارد. به نوعی، شاعر به عدم permanence زندگی و سرنوشت مشترک انسان‌ها اشاره می‌کند.
اول بنگر به جانِ چون برقِ همهو آخر به میان خاک و خون غرقِ همه
هوش مصنوعی: ابتدا به روح و وجود انسان‌ها که مانند برق زنده و پرنشاط است، توجه کن و در نهایت، به حالتی که همه در خاک و خون غوطهورند، نگاه کن.
میمیراند به زاری و میگوید:چون ما هستیم خاک بر فرقِ همه!
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوه فراوان، میگوید: وقتی ما در این دنیا هستیم، بر سر همه خاک میپاشیم!