شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با فردی صحبت می‌کند و از احساس غم و نگرانی‌اش می‌گوید. او از طرف مقابل می‌پرسد که آیا غمش به خاطر اوست و در پاسخ می‌خواهد بگوید که غمش پایان‌ناپذیر است. در ادامه، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که همه نام و اعتبارش به خاطر آن فرد تحت تأثیر قرار گرفته، ولی طرف مقابل نیز تأکید می‌کند که این ننگ و نام هم به او مربوط نیست. در واقع، دو طرف در حال بررسی احساسات و تأثیرات یکدیگر بر زندگی‌شان هستند.
گفتم:به غمم قیام کی بود تراگفتا: غم من تمام کی بود ترا
هوش مصنوعی: گفتم: وقتی که به خاطر غمم بلند میشوم، تو چه زمانی برای غم من قد علم میکنی؟ او پاسخ داد: غم من هم هیچگاه تمام نمیشود.
گفتم:همه نام وننگ شد در سر توگفت: این همه ننگ و نام کی بود ترا
هوش مصنوعی: گفتم که تمام افتخارات و عیبها فقط به خاطر تو در ذهنم است. او پاسخ داد: این افتخارات و عیبها اصلاً از آن تو نبودند.