تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۱

هان ای دل چونی به چه پشتی ما راکار آوردی بدین درشتی ما را
ما از غم تو فارغ و تو در غم اواز بس که بسوختی بکشتی ما را