شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این ابیات به موضوع تنهایی و بی‌کسی اشاره دارند. شاعر می‌گوید که اگر با کسی رفاقت کنی و او بی‌کس باشد، تو نیز در عمق وجودت بی‌کس خواهی بود. حتی اگر به ظاهری زیبا و شیک باشی، مانند نمدی که به اطلس تبدیل شود، باز هم از عمق وجود چیزی تغییر نخواهد کرد. در نهایت نیز به زوال دنیا و نابودی آن اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در زندگی باید مراقب باشی و شاداب و زنده باقی بمانی.
با کس بنسازی همه بی کس باشیآری چه کنی نمد چو اطلس باشی
هوش مصنوعی: اگر با کسی دوستی کنی، تمام آنهایی که تنها هستند نیز به تو خواهند پیوست. پس چه فایده دارد اگر خود را مانند پارچهٔ نرم و گرانقیمت نشان دهی؟
بنگر که ز کائنات دیار نماندکُشتی همه را و زنده می بس باشی
هوش مصنوعی: نگاه کن که از دنیای مادی هیچ اثری باقی نمانده است؛ برعکس، زندگی ادامه دارد و تو باید با آن زندگی کنی.