شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساس اندوه و غم خود می‌پردازد و از کسی که به او پناه داده، درخواست می‌کند تا به این اندوه توجه کند. او اشاره می‌کند که لبخند و زیبایی دیگران باعث ایجاد غم در دل او شده است. به بیان دیگر، زیبایی دیگران موجب می‌شود که در دلش احساس درد و اندوه بیشتری احساس کند.
اندهگن توییم از دیری گاهدر ما نگر، ای مرا ز اندوه پناه
هوش مصنوعی: ما از گذشتههای دور در غم و اندوه به سر میبریم، حالا به ما نگاه کن، ای کسی که پناهی از اندوه من هستی.
کانها که به حسن گوی بردند زماهکردند در اندوهگن خویش نگاه
هوش مصنوعی: آنها که در گفتگوهای زیبا، به جایی رسیدند، در غم و اندوه خود نگاهی به ما کردند.