شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حسرت و ناکامی سخن می‌گوید. او از درد ناشی از بی‌نشانی و نرسیدن به نشانه‌های واقعی زندگی شکایت دارد. با وجود اینکه سال‌ها در انتظار رسیدن به حقیقت و تجربه عمیق‌تری بوده، اما هیچ‌گاه به آن نرسیده و همچنان تشنه است. این ابیات نشان‌دهنده احساس گسستگی از عمیق‌ترین تجربیات و آرزوهاست.
دردا که ز بی نشان نشانم نرسیدوز بحر عیان عین عیانم نرسید
هوش مصنوعی: ای وای که از بینشانهها خبری به من نرسید و از دریای عیان هم هیچ نشانهای به من نیامد.
عمری من تشنه بر لب دریاییبنشستم و قطرهای به جانم نرسید
هوش مصنوعی: من سال‌ها در کنار دریایی نشستم و همیشه تشنه بودم، اما هیچ قطرهای به من نرسید.