شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ارتباط و دیدار معشوق اشاره دارد. او می‌گوید که زیبایی و چهره معشوق را نمی‌توان با حس معمولی دید و تنها بر اساس احساسات عمیق می‌توان به درک آن رسید. به نوعی، او به محدودیت‌های حسی انسان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وجود و جمال معشوق از درک حسی فراتر است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که واقعیات عمیق‌تری در ارتباط با دوست دارند که فراتر از مشاهده ظاهری است.
جانا رخ چون تویی به حس نتوان دیدزر چون بینم به حس که مس نتوان دید
هوش مصنوعی: ای دوست، چهرهی زیبای تو را با تجربهی حسی نمی‌توان دید، زیرا وقتی که زیبایی تو را میبینم، مانند این میماند که من درکی از طلا ندارم و نمیتوانم مس را حس کنم.
وصل تو به دو دست تهی نتوان یافتروی تو به دو چشم نجس نتوان دید
هوش مصنوعی: نمیتوانم با دستان خالی به وصالت دست یابم و نمیتوانم چهرهات را با چشمان ناپاک ببینم.