شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر ابراز می‌کند که وقتی محبوبش نزدیک نیست و بادی از سوی او نمی‌وزد، چگونه چشمش به سوی او می‌افتد. همچنین اشاره دارد که اگر دستش به مویی از محبوب برسد، این بهترین حال برای اوست و دوست دارد جانش را در راه دیدن او فدای کند.
چون باد همی نیاید از سوی تو برکی چشم افتد به پرتو روی تو بر
هوش مصنوعی: وقتی که وزش باد از سوی تو نمیآید، چه کسی میتواند به زیبایی و نور روی تو توجه کند؟
چون مینرسد دست به یک موی تو برآن به که دهم جان به سر کوی تو بر
هوش مصنوعی: وقتی که فقط به یک تار موی تو دست بزنم، بهتر است جانم را فدای کوی تو کنم.