شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر آرزو میکند که عشقش همچون آهی باشد و او را در آغوش خود پناه دهد. او هرچند حس میکند که بدون این عشق به اندازه سر مویی کمارزش شده، اما هنوز امید دارد که ارتباطی با محبوبش برقرار کند.
ای کاش دلم را سر آهی بودیجان را ز وصال تو پناهی بودی
هوش مصنوعی: ای کاش دل من مانند یک آه بود که در انتظار تو باشد و جانم در آغوش تو آرامش مییافت.
گرچه شدهام چون سر موئی بی توباری سر مویی به تو راهی بودی
هوش مصنوعی: هرچند که به سبب دوریات به اندازهی سر مویی کوچک و ناتوان شدهام، اما هنوز امید دارم که به تو راهی پیدا شود.