شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از محبوبش میخواهد که با رفتار بد و خشم خود او را آزرده خاطر نکند. او خود را همچون خاکی برای معشوق میداند و از او میخواهد که با محبت و ناز رفتار کند و از دوری و بیتوجهی بپرهیزد، زیرا او به او وابسته است.
جانا ره بدخویی ناساز مگیرخشمی که مبادت از سر ناز مگیر
هوش مصنوعی: ای جانا، راه بدی و ناپسندی را در پیش مگیر و از خشم و کینهای که باعث آزار تو میشود، دوری کن. از سر ناز و نرمخویی خود دست برمدار.
من خاک توام که باد دارم در دستچون خاک توام پای ز من باز مگیر
هوش مصنوعی: من از تو جدا نیستم و به تو وابستهام، پس لطفاً مرا از خود دور نکن. من مانند خاکی هستم که در دست دارم و برای تو ارزشمندم.