شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از رنج و عذاب یک سوختگی درونی و بلاتکلیفی خود می‌گوید. او از این وضعیت سرگردانی و حیرانی خسته شده و تلاش دارد تا به نوعی از این درد و عذابی که تحمل می‌کند، رها شود. در نهایت، او اشاره می‌کند که اگر چیزی نگوید، دیگران به خوبی می‌دانند که چه احساسی دارد.
تا چند من سوخته را رنجانیتاکی کشیم به تیغ سرگردانی
هوش مصنوعی: چقدر باید من سوخته و آسیبدیده را آزار دهی؟ تا کی باید در سردرگمی و بیهدف گشتن، رنج بکشیم؟
نه با خودم و نه بیخود از حیرانیگر هیچ نگویم تو نکو میدانی
هوش مصنوعی: من نه در حالتی که خودم را دارم و نه در حالتی که از خود بیخود شدهام، نتوانستم از پریشانیام بگویم؛ اگر چیزی نگفتهام، تو که خوب میدانی چه حالتی دارم.