شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و سوز و گداز دل گوید. شاعر از احساسات عاشقانه و تنهایی خود صحبت می‌کند و به معشوقه‌اش اشاره می‌کند که هم رهبر و راهنمای اوست و هم در لحظات خلوت و سحر، او را همراهی می‌کند. او از سوختن دلش از عشق می‌گوید و از معشوق می‌پرسد که چه خواسته‌ای از سوزش او دارد.
هم رهبر این عاشق گمراهی توهم مونس خلوت سحرگاهی تو
هوش مصنوعی: تو هم راهنمای این عاشق سرگردانی و هم همدم او در تنهاییهای سحرگاهی.
میسوزم و ازسوز من آگاهی تواز سوختهٔ خویش چه میخواهی تو
هوش مصنوعی: من در آتش درد و ناراحتی خود میسوزم، ولی تو که از حال من باخبری، چه چیزی را از سوختن خودت میخواهی؟