شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که هر لحظه به او نزدیک شود و دلش را از قید دو جهان رها کند. او احساس می‌کند که اگر فریاد بزند و از او درخواست کند که پرده‌ها را کنار بزند، چیزی از دنیای دیگر برای او خواهد آورد. این شعر بیانگر longing و تمایل عمیق به سرزمین محبت و وصال است.
هر لحظه به سوی من شبیخون آریدست از دو جهان در دل مجنون آری
هوش مصنوعی: هر لحظه به سوی من حملهور میشوی و دل مجنون را از دو جهان بینیاز میکنی.
گر ناله کنم که پرده برگیر آخرچیزی دگرم ز پرده بیرون آری
هوش مصنوعی: اگر من ناله کنم و از تو بخواهم که پرده را کنار بزنی، در این صورت تو باید چیزی فراتر از آنچه که در پرده است، برایم بیرون بیاوری.