شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این اشعار درباره‌ی غم و اندوه عمیق سخن می‌گویند. شاعر بیان می‌کند که اگر عشق و محبت (ماه) در زیر آسمان بی‌رحم (میغ) قرار می‌داشت، مشکلات و چالش‌های زیادی (تیغ) بر سرش نازل می‌شد. او همچنین به درد و حسرتی اشاره می‌کند که به طور دائمی در دلش باقی مانده است و اگر از دلش نسبت به این درد کاسته می‌شد، شاید وضعیت بهتری داشت.
گر ماه نه زیر میغ میداشتییبس سر که بر تو تیغ میداشتیی
هوش مصنوعی: اگر ماه در زیر ابرها نبود، چقدر سرها (یادی از زیبایی) را به خاطر تو میزدم.
در درد و دریغ جاودان ماندی دلگر درد ز دل دریغ میداشتیی
هوش مصنوعی: زمانی که در رنج و ناراحتی همیشه باقی ماندی، اگر واقعاً از درد دل من ناراحت بودی، اینقدر درنگ نمیکردی.