شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، راوی از احساسات متضاد عشق سخن میگوید. گهگاه در عشق دچار درد و رنج میشود و گهی از آتش عشق و بلاهای آن میسوزد. در گذشته که هنوز جان در تن داشت، محبوب به خود میبالید در حالی که آنها همچنان در سوختن و رنج کشیدن به سر میبردند.
گه در عشقت بی سر و پا میسوزیمگه زآتش صد گونه بلا میسوزیم
هوش مصنوعی: گاهی در عشق تو بیتاب و بیقرار میسوزیم و گاهی از آتش مشکلات و دردهای مختلف میسوزیم.
آن اولیتر که تا بود جان در تنتو مینازی مدام و ما میسوزیم
هوش مصنوعی: هر زمانی که جانت در بدنت ساکن است، به خود ببال و فخر کن، در حالی که ما در درون خودمان عذاب میکشیم.