شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که در درد و بی‌سامانی‌اش غرق شود. او درخواست دارد که هرگاه معشوق بخواهد دلی را که در عذاب است درمان کند، این درمان باید از عمق درد و رنج او ناشی شود. به عبارتی، شاعر به تجربه عمیق عشق و درد در زندگی خود اشاره می‌کند.
در درد خودم چو چرخ سرگردان کنوز عشق خودم بی سر و بی سامان کن
هوش مصنوعی: در درد خویش به گونهای میچرخم و سرگردانم که از عشق خود کاملاً بیسر و سامان شدهام.
هرگاه که درمان دلم خواهی کرددرمان دلم ز درد بی درمان کن
هوش مصنوعی: هر زمانی که بخواهی دلم را تسکین دهی، پس آن را با دردی که هیچ درمانی ندارد، تسکین بده.