شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس تنهائی و نداشتن معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که بدون محبوبش، در حالت گیجی و بی‌خودی است و با وجود رنج و تنگدستی، به ثروت و زرپرستی روی آورده است. در واقع این شعر ناتوانی و دردمندی شاعر را در دوری از محبوبش به تصویر می‌کشد.
تاکی باشم بستهٔ هستی بی توافتادهٔ هشیاری ومستی بی تو
هوش مصنوعی: چقدر میتوانم بدون تو زندگی کنم؟ در حالی که در نبود تو بیحس و بیخود شدهام.
گر نالیدم ز تنگدستی بی توقارون شدهام به زر پرستی بی تو
هوش مصنوعی: اگر از سختی و فقر شکایت کردم، به خاطر این است که بدون تو مانند قارون شدهام که فقط به طلا و ثروت وابسته است.