شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات خود می‌گوید و اعلام می‌کند که برای عشق و غم محبوبش ارزش قائل است. او دل خود را از غم‌ها بی‌نیاز می‌کند و چشم به محبت محبوبش دارد. در هر شرایطی، چه در شادی و چه در غم، عشق محبوبش را مهمتر از دیگر غم‌های زندگی می‌داند و هر غمی که به او برسد، آن را تحمل خواهد کرد.
دل را ز غمت بی سر و پا میدارموز خلق جهان چشم ترا میدارم
هوش مصنوعی: دل را از غم تو بیقرار و آشفته نمیکنم و نگاهام را از مردم این دنیا به تو معطوف میدارم.
در شادی و غم چون به غمم شادی توهر غم که به من رسد روا میدارم
هوش مصنوعی: وقتی که در زندگی خوشحالم یا ناراحت، هر وقت که به یاد تو شاد میشوم، تمام غم‌ها و مشکلاتی که بر من میآید را تحمل میکنم.