شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، امدادی از دوش به صدا درمیآید و پردههای رازها را کنار میزند. او جلوهای از دل را به نمایش میگذارد و ندا میدهد که افرادی که از ما دور ماندهاند، باید برخیزند و به جمع ما بپیوندند.
دوش آمد و برگشاد صد پردهٔ رازدر پردهٔ دل جلوهگری کرد آغاز
هوش مصنوعی: شب گذشته، فردی به نزد من آمد و رازهای بسیاری را که در دل پنهان بود، افشا کرد و در دل من تجلی و زیبایی بینظیری را آغاز نمود.
در داد ندا که ای ز ما مانده بازبرخیز ز پیش و خانه با ما پرداز!
هوش مصنوعی: صدایی بلند میشود که ای کسی که از ما دوری، برخیز و به ما بپیوند، و با ما در کار و زندگی مشترک باش.