شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مفهوم گذرا بودن زندگی اشاره می‌کند. او به آدمی که در روز و شب در تلاش و جنب و جوش است، می‌گوید که این تلاش‌ها بی‌فایده است و انسان در نهایت هیچ چیز را با خود نمی‌برد. زندگی دنیا ارزش چندانی ندارد و در پایان همه چیز به ناچیزی می‌رسد.
دوش آمد و گفت: روز و شب میجوشیتادین ندهی ز دست در بیهوشی
هوش مصنوعی: دیشب فردی آمد و گفت: تو همیشه در حال فعالیت و تلاش هستی، اما تا زمانی که در خواب غفلت باشی و دین و ایمان را فراموش کنی، فایدهای نخواهد داشت.
چون من همهام به قطع و دنیا هیچ استآخر همه را به هیچ مینفروشی
هوش مصنوعی: چون من همه چیز را از دست دادهام و دنیا هم هیچ ارزشی ندارد، پس تو چرا همه چیز را به هیچ میفروشی؟