شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع انتظار و خواستگاری اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به خانه‌اش بیاید و زندگی مشترکی را آغاز کنند. شاعر از او می‌خواهد که دیگر وقت را تلف نکند و به او ملحق شود و از داستان‌های بی‌پایان دست بردارد. در واقع، احساس شوق و نیاز به اتحاد در این ابیات به وضوح نمایان است.
دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخرروشن بکن ای یگانهٔ ما آخر
هوش مصنوعی: دیشب کسی به من گفت: ای یکتای من، خانهمان را روشن کن.
وقت است که دست درکش آری با ماتا کِی گوئی فسانهٔ ما آخر
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که دستت را به ما بدهی، دیگر تا کی میخواهی داستان ما را فقط بگویی؟