شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به احساسات عمیق خود درباره‌ی معشوقش می‌پردازد. او از شب و روز به عنوان نماد دغدغه‌هایش یاد می‌کند و می‌گوید که این غم هرگز برطرف نخواهد شد تا زمانی که معشوقش در کنارش باشد. او خود را به خورشید و معشوقش را به سایهای بر سر خاک تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که تا زمانی که معشوق محو نشود، رازها و intimacy آنها پابرجا خواهد ماند.
دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ منهرگز نشوی تا تو توئی همدمِ من
هوش مصنوعی: دیشب به من گفت: ای شب و روز، هرگز غم من را فراموش نکن، تا وقتی که تو کنار من هستی.
من خورشیدم تو سایهای بر سرِخاکتا محو نگردی نشوی محرَمِ من
هوش مصنوعی: من مثل خورشید هستم و تو سایهای بر روی زمین. تا زمانی که تو از بین نروی، نمیتوانی به من نزدیک شوی و رازی با من به اشتراک بگذاری.