شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به حالتی غمگین و نا امید اشاره میکند. او میگوید که اگر کسی نتواند به وصالی دست یابد، بهتر است که خود را به خاک بسپارد، چون در نهایت همه ما به خاک بر خواهیم گشت. این ابیات به نوعی به ناپایداری عشق و زندگی اشاره دارد.
دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکیتا بنشستی بر درِ ما بی باکی
هوش مصنوعی: شب گذشته کسی آمد و گفت: تا وقتی که در برابر ما نشستهای، روزها و شبها پر از غم و اندوه است.
دستی که به دامن وصالت نرسددر گردنِ خاک کن که مشتی خاکی
هوش مصنوعی: اگر دستی به آغوش محبتت نرسد، بهتر است آن را در خاک دفن کنی، زیرا در نهایت همه ما از خاک هستیم.