شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بی‌قراری و استرس شبانه‌روز اشاره می‌کند. او می‌گوید که علی‌رغم مشغولیت‌ها و کارهایی که دارد، همچنان در درون خود احساس ناآرامی می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌تواند با کسی افشای راز کند، اما به وضوح احساس می‌کند که زندگی‌اش به دور حلقه‌های تکراری و بی‌پایان مشغولیت‌ها محدود شده است.
دوش آمد و گفت: بی قراری شب و روزبیکار نشسته در چکاری شب و روز
هوش مصنوعی: دیشب کسی آمد و گفت که تو بیقرار هستی و شب و روز را فقط به بطالت میگذرانی و کاری نمیکنی.
هرگز نگشایم درِ تو لیک بدانکجز حلقه زدن کارنداری شب و روز
هوش مصنوعی: هرگز درِ تو را باز نمیکنم، ولی بدان که شب و روز فقط به دور حلقه زدن مشغولی.