شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از سرخوشی و حیرت اشاره می‌کند که در آن صبر و عقلش از دست رفته است. او می‌گوید که در این حالت، یک موجود یا نیرو (دوش) نزد او آمده و لحظه‌ای در کنارش نشسته، سپس او را به خواب خوشی می‌برد و خود از نزد او می‌رود. این شعر حالتی از احساسات عمیق و انتقال به دنیای خیال را به تصویر می‌کشد.
دوش آمد و صبر از دلِ درویشم رفتآرام زعقلِ حکمت اندیشم رفت
هوش مصنوعی: شب گذشته، صبر از دل درویش بیرون رفت و آرامش من نیز از عقل و اندیشهام گم شد.
چون حیرت من بدید یک دم بنشستدرخوابِ خوشم کرد و خوش از پیشم رفت
هوش مصنوعی: وقتی که او حیرت مرا دید، یک لحظه نشسته و خواب خوشی برایم آورد و سپس به آرامی از پیشم رفت.